YA ölüm olmasaydı, ya da öleceğimizi bilmeseydik.
Her şey ne kadar farklı olurdu değil mi?
Çocukluktan gençliğe geçerken bir gün içimize tohum gibi düşen ve durmadan büyüyen "ölüm bilinci"ne sahip olmasaydık, "mutlaka öleceğimizi" bilmeseydik, böyle delirir miydik dersiniz?

***

DOĞAYA bakınca bir soru beliriyor kafamızda:
Diğer canlılar, yaradılışının emrettiği kurallar ve ilişkiler içinde yaşayıp gider ve sakince ömrünü tamamlarken, insanoğlu niye deliriyor?
Dünyadaki bunca yaşam biçimi içinde, niye sadece insanoğlu kitle imha silahları üretiyor, işkence yapıyor, birbirine eziyet etmekten zevk alıyor?
Çünkü insanoğlunu çıldırtan bir olgu var: **Ölümlü olduğunu bilmek!**
İnsan dışındaki canlılar ölüme yazgılı olduğunu bilmiyor.
Belki bir his, bir içgüdü ölümün yaklaştığını duyuruyor ona, ama bilinç düzeyinde bir sıkıntı yok.
İnsanoğlu öyle mi ya?
Anasının, babasının, kendisinin, sevdiğinin, yeni doğan çocuğunun ölüme yazgılı olduğunu bilmek dünyanın en zor işi!

***

ZATEN acı olan ölümün, daha da acı vereni var: **Vadesiz ölüm, sırasız ölüm!**
Ölüm, dünyaya geliş sırasını izlediği zaman, bir parça katlanılabiliyor.
Ama sıra bozulup da, çocuklar ve gençler ölünce, o yakıcı acı, hiçbir zaman cevabı bulunamayacak olan "**Neden? Neden benim yavrum gitti?**" çığlığına ve isyana dönüşüyor.
Dünyaya geldikten sonra, kendine benzeyen bir canlı yaratarak türünün devamını sağlama ilkesi bozuluyor.
Doğa tersine dönüyor.
Anadolu halkı "**Vadesiz ölümler zor geldi bana!**" türküsünü bu acıyı anlatmak için yakmış.

***

DOSTUM Eren Güvener'in oğlu **Onur** bir cinayete kurban gitti.
Kaza değil bir cinayetti bu.
Eğer **Onur**, daha düzenli bir ülkede yaşıyor olsaydı, doğal ölüm kendisini bulana kadar yıllarca yaşayacaktı.
Ama **Türkiye**'nin trafikten siyasete kadar her alanına egemen olan "**cinnet**", **Onur**'u da kurbanlar arasına kattı.

***

BU ülkede ne kadar çok genç insan ölüyor farkında mısınız?
Savaş, gösteri, trafik, işkence, doktor hatası derken her yıl binlerce gencimizi toprağa veriyoruz.
Türkiye bir "**vadesiz ölümler**" ülkesi oldu.
**Güvener** ailesinin acısı katlanılır gibi değil ama sabırlar dilemekten başka bir şey gelmiyor elimizden.

E mail: livaneli@milliyet.com.tr