ABDI İpekçi, Uğur Mumcu, Muammer Aksoy, Bahriye Üçok, Cavit Orhan Tütengil, Bedrettin Cömert, Ümit Kaftancıoğlu, Musa Anter, Turan Dursun, Çetin Emeç, Metin Göktepe ve adlarını sayamayacağımız binlerce yürekli, namuslu aydın.
Türkiye'de aydın olmanın bedelini, feci biçimlerde öldürülerek ödediler.
Öldürülenler yalnız onlar değildi.
İsimsiz on binler de bu katliam fırtınasından nasibini aldı.
1980 öncesindeki planlı kargaşada yitip gidenler, Güneydoğu dağlarında parçalananlar...
Geçenlerde televizyonda gördüğüm bir gazinin yüzü ölene kadar gözlerimin önünden gitmeyecek: Gazinin yüzü vardı ama gözleri yoktu, göz çukuru bile kalmamıştı. Mayın patlamıştı elinde.
Bunca acı, bunca elem, bunca keder niye?
***
ÖLMEYE ve öldürülmeye koşullanmak işte böyle korkunç sonuçlar veriyor.
Hİç maça gitmem ama stadyumlarda binlerce kişinin "Ölmeye geldik!" diye haykırdığını biliyorum.
Ve çok korkuyorum.
İspanya İç Savaşı'ndan önce de insanlar "Viva La Muerte!" diye bağırıyorlardı: Yani "Yaşasın Ölüm."
Bu vahşi ve yaşama ters slogan, bir milyon İspanyol'un katili oldu.
***
SUSURLUK Komisyonu başkan ve üyeleri Türkiye'de 16 bin faili meçhul cinayet işlendiğini söylüyorlar.
Kanım donuyor!
Susurluk Raporu sonuçları Abdi İpekçi, Uğur Mumcu gibi aydınlık beyinleri de devlet çetelerinin öldürdüğü izlenimi uyandırıyor.
NTV ekranında Sedat Ergin'in belirttiği bir gerçek var: Abdi İpekçi'nin katili Mehmet Ali Ağca'yı evinde saklayan kişi Abdullah Çatlı. İşte devlet bu kişiyi koruyup kolluyor; ona resmi sıfatlar ve görev pasaportları veriyor.
Tüyler ürpertici değil mi?
***
KATİLLER ortalıkta cirit atmakta.
Anlı şanlı devletimizin gücü ise duvara yazı yazan ortaokul öğrencisine, yazara çizere, protesto yürüyüşü yapan gençlere yetiyor.
Adam öldürmek serbest, duvara yazı yazmak yasak!
Böyle ülke olur mu?
**Gülümseyen düşünce**
Sevgili Ali Ulvi bugün toprağa veriliyor.
Dostları onun olgun kişiliğini, okurları ise imbikten çekilmiş mizahını özleyecekler.
Bir büyük yetenek, bir büyük insan daha gitti.
Oysa onlara o kadar ihtiyacımız var ki!
