Yaşım mı ilerledi, deneyim mi kazandım yoksa hayret etme yeteneğimi mi yitirdim bilemiyorum. Ama artık hiçbir şey şaşırtmıyor beni. Zaten beklemekte olduğum olaylar ortaya çıkınca “Perşembenin gelişi çarşambadan belliydi!” diyorum. Hatta hafifçe iç geçirerek “Birçok kişi gibi ben de yazmıştım bunları” diye ekliyorum. Gazeteler bir hafta on gündür Amerikan askerlerinin Iraklılara uyguladığı aşağılık işkencelerin fotoğrafları ve bu konudaki yorumlarla dolu. “Şok!” diyor bazıları. Hani özgürlük ve demokrasi diyen Amerika, Ortadoğu’ya da barış ve huzur getirecek ya; bu işkenceler nereden çıktı şimdi diye soruyorlar. Dünya basınında pek çok hayret eden var. Ben de şaşıranlara şaşırıyorum. Ne bekliyordunuz? Amerika dünyanın neresinde işkence yapmadı ki Irak’ta da yapmasın? Daha doğrusu bugüne kadar hangi işgal ordusu aşağılık sorgulama yöntemleri kullanmadı, insanları kalın duvarların arkasında parçalamadı ki? Kimsenin bu kadar saf görünüp, üç maymunu oynamaya hakkı yok. Amerika, Hollywood dizilerinden ve savaş, iki gözü birbirine yakın başkanlarının boynunu eğip “demokrasi” demesinden ibaret değildir. Orada bedenler parçalanıyor, insanlar işkencelerde can veriyor, küçük çocuklara tecavüz ediliyor. Hem bu gördüğünüz fotoğraflar hiçbir şey değil! Emin olun; fotoğrafı bile çekilemeyecek olaylar yaşanıyor o zindanlarda. Daha George W. Bush seçilmeden geleceği görmüş ve bunları yazmış olmak da rahatlatmıyor içimi. “Amerika’da bir çete iktidara geliyor ve dünyayı kana boyayacak!” demiş olmak bile beni tatmin etmiyor. Sadece o dönemde beni haksız bulan, Bush’u hayranlıkla selamlayan bazı okur mesajları aklıma geliyor. Bunları sadece ben düşünmedim, ben yazmadım tabii ki. Dünyada ve Türkiye’de aklı başında vicdan sahibi herkes tehlikeyi gördü ve uyardı. Ama ne yazık ki insanların çoğu, dönüp dönüp aynı hataların yapılmasına göz yumuyor, umursamıyor bunları. Vietnam’da yaşananlan bilmiyorlar çünkü. Okul ve okul dışı eğitim, gençlere bu bilgileri aktarmıyor. Tam tersine gerçekleri onlardan gizliyor, beyinlerini durmadan ıvır zıvır atılan bir eğlence çöplüğüne çeviriyor. Sonra da bu aşağılanma kültürünü “küreselleşme” diye göklere çıkarıyor. Yazımın başında, artık hiçbir şeye şaşırmadığımı belirttim ama galiba insanoğlu beni hâlâ şaşırtmaya devam ediyor.